Een diagnose kanker zet je leven op z’n kop. Er komen vragen, emoties en onzekerheden op je af.
Soms voelt het alsof je alles moet dragen, terwijl van binnen de grond onder je voeten wegvalt.
Je probeert alles te regelen, maar van binnen kan het voelen als een storm.
Er ontstaat een rouwproces dat vaak onzichtbaar blijft.
Misschien ben je bang, moe, eenzaam of weet je niet hoe je dit moet delen met de mensen om je heen.
Door je ziekte worden ook patronen zichtbaar. Hoe je je altijd hebt gered lukt nu misschien niet meer. Dat kan confronterend zijn.
Kinderen voelen veel, maar weten niet altijd hoe ze het moeten uiten.
Ik denk met je mee over hoe je kinderen erbij betrekt, wat je vertelt, hoe je dat doet en wat je kind nodig heeft. Samen zoeken we naar woorden, rust en houvast.
Het is menselijk je zo te voelen en het is oké om steun te vragen. Een gesprek buiten je eigen kring geeft lucht, helderheid en nieuwe ruimte.
In een eerste gesprek kijken we rustig of mijn begeleiding past bij wat jij nodig hebt.
